Να υποδεχθούμε με «όλες τις τιμές», την EuroGentFor και τον Γερμανό Gauleiter. Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Νάτη και πάλι η Φρανκφούρτερ Αλγκεμαϊνε Τσάϊτουνγκ (Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ)). Η εφημερίδα που ηγήθηκε της συστηματικής δαιμονοποίησης της Σερβίας, μαζί με την αδελφή της Los Angeles Times και κάποια ακόμη έντυπα πληρωμένων κονδυλοφόρων ανά τον κόσμο, καταφέρνοντας να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για τους «Σέρβους σφαγείς που έπρεπε να ισοπεδωθούν», επανεμφανίσθηκε, με στόχο αυτήν την φορά την Ελλάδα.

Πατριωτικό Μέτωπο: Στον σκληρό χειμώνα που έρχεται, να μην κρυώσει κανενός η οικογένεια. Λύσεις, προτάσεις της Επιτροπής Ενέργειας του ΠΑΜ.

Στον δρόμο επίλυσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας, με στόχο, τον σκληρό χειμώνα που έρχεται, καμιά ελληνική οικογένεια να μην δει τα παιδιά της να κρυώνουν, έχει ήδη μπει, η Επιτροπή Ενέργειας του Πατριωτικού Μετώπου.

Μετά το Αλληλέγγυον, (Αγίας Σοφίας 50 στην Αθήνα που φέρνει σε άμεση επαφή αγρότες/βιοτέχνες με τους πολίτες-καταναλωτές), το Κίνημα, προχωρά στην επίλυση τεχνικών προβλημάτων, για την εγκατάσταση συστημάτων θέρμανσης, στα σπίτια των ταλαιπωρημένων Ελλήνων, έτσι ώστε να προλάβουμε τον σκληρό χειμώνα του 2012 (όπως οι χειμώνες 1942-43) και κανένας Ελληνόπουλο/Έλληνας, να μην κρυώσει.

«Ναϊλί εμάς και βάι εμάς, οι Τουρκ’ την Πόλην επαίραν». Πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια, θρήνος για την «Ρωμανίαν που πάρθεν». Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα «τ’ εμέτερον χωρίον» στα ριζά του Πάϊκου. Το «ναϊλί εμάς και βάι εμάς, οι Τουρκ’ την Πόλην επαίραν», είναι η μακρινότερη στη θύμηση μουσική ανάμνηση, σαν εκείνη του Κ.Π. Καβάφη, «τη νύχτα μακρινή που σβύνει».

Μεγαλώνοντας, άκουγα για την Πόλη, την Αγιά Σοφιά – το μέγα Μοναστήρι – τα «παρχάρεν», τη Σαμψούντα, τον Δραγάτση, τα βάσανα και τα «πόνας» της «ράτσας» της Ποντιακής. Το «ναϊλί εμάς και βάι εμάς, οι Τουρκ’ την Πόλην επαίραν», ακολουθούσε πάντα ως υπενθύμιση, ως θρήνος και ως υπόσχεση, ως «ευχή και κατάρα» μιας σύνδεσης με τη συλλογική μνήμη, που πονούσε και πονά.

Αργότερα, με την επίμονη και σε κάθε ευκαιρία – πανηγύρια και επέτειοι – επανάληψη του θρήνου, ήλθαν και οι πρώτοι προβληματισμοί: Γιατί για τόσες εκατονταετηρίδες, η επιμονή στο μοιρολόϊ της συλλογικής μνήμης; Τι είναι αυτό που και σήμερα ακόμη, στις νεολαίες των Ποντιακών οργανώσεων, σε παιδιά 16 και 18 χρονών, προκαλεί μια αδιόρατη θλιμμένη οργή, μια ενατένιση σ’ ένα παρελθόν που χάθηκε στους αιώνες, μια κλεφτή ματιά σε ένα φως που έσβησε την Τρίτη, 29 Μαΐου του 1453;

Νεοταξίτικη-ροζ αριστερά: «η συμμαχία των προθύμων» του συστήματος, εμπόδιο στην Άμεση Δημοκρατία και καταστροφή των κοινωνικών κινημάτων. Άρθρο του Σ. Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Με δεδομένη την άνοδο της «ριζοσπαστικής» - όπως αυτοαποκαλείται - «αριστεράς» και παρατηρώντας κανείς τον αδικαιολόγητο ενθουσιασμό που προκαλεί η διαφαινόμενη νίκη της στις κάλπες, είναι επιβεβλημένη η πολιτικοεπιστημονική ανάγκη, να εξετάσουμε αυτό το καινοφανές φαινόμενο, της «πορείας της προς την διαχείριση της εξουσίας».

Η όλη αυτή «ροζ ιστορία», η οποία πήρε τα ζωντανά κοινωνικά κινήματα, όπως αυτό πχ των πικετέρος της Αργεντινής και το μετέτρεψε τελικά με τις επιλογές της οικογένειας Κίρχνερ, σε «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», δεν είναι τίποτε πέρα από τα ιδεολογικοπολιτικά απομεινάρια της «θυσιαστικής αριστεράς», τα οποία μετέτρεψαν την «επανάσταση», σε ένα πολυποίκιλο και πολύχρωμο «must» και «inn» ελευθεριακών αντιλήψεων και καταναλωτικού ευδαιμονισμού.

Όχι, το Πατριωτικό Μέτωπο, καμία δεν έχει σχέση, με το Πατριωτικό μέτωπο του Σαμαρά και της Ντόρας.

Το Πατριωτικό Μέτωπο, Κίνημα αναγνωρισμένο από τον Άρειο Πάγο και όλα τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, με 37μελές Πολιτικό Συμβούλιο, και με πάνω από 80 οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα, ΔΗΛΩΝΕΙ ΟΤΙ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΑΜΑΡΑ ΝΤΟΡΑΣ, ΟΠΩΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΡΙΖΟΥ:  (http://www.adesmeytos.gr/pdf/ATR_220512.jpg)

Γενοκτονία των Ποντίων.Τό άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη

μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της

19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο

την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση,

δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την

ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε,

με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν

ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο

περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη

ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ του Δημήτρη Χρυσικόπουλου *

Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 γίναμε μάρτυρες της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης. Άσχετα με το εάν κάποιος συμφωνούσε ή όχι με τις αρχές διακυβέρνησης που εφαρμόζονταν στο πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ, εκείνο που ένιωσε λίγα χρόνια μετά τη διάλυση της είναι η έλλειψη ισορροπίας που επικράτησε στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η μονοκρατορία των Η.Π.Α ήταν πλέον σε θέση να παρεμβαίνει, πολλές φορές με τον πιο ωμό τρόπο,  με πολιτικές αλλά και στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.